Story #20: Terugblik op een sportieve februari maand

  • Marie-Elize van Putten
  • articles, stories
  • 3, March

Austin is een mega sportieve stad. En ik moet je zeggen, dat werkt best aanstekelijk. Vooral in de februari maand deed ik een hoop (nieuwe) sportieve ervaringen op. Dat leverde vervolgens ook weer leuke input op voor mijn story.

 

Opening Olympische Spelen kijken

Ik verwacht dat meer mensen terug zullen kijken op een sportieve maand. Althans, een maand waarin vooral veel sport werd gekeken. Ik reken het fanatisme vanaf de bank gemakshalve ook even mee tot mijn sportactiviteiten (de buikspiertjes stonden van al die Olympische spanning namelijk ook continu strak). Ook hier in Amerika leefden de Olympische Spelen behoorlijk. Wij werden door een stel Amerikaanse vrienden gevraagd om de opening te kijken, bij weer een aantal van hun vrienden. Super leuk, want op die manier leren we weer wat meer mensen kennen. Zoals afgesproken stonden we om half 7 ‘s avonds klaar om opgepikt te worden. Eigenlijk hadden mijn vriend en ik niet echt verder geïnformeerd waar we in de stad zouden belanden (iets met “we zien het wel”). Toen we hoorden dat we zo’n anderhalf uur moesten rijden, vroegen we ons toch echt sterk af waar we terecht zouden komen. Al snel lieten we de stad achter ons en reden we in het uitgestrekte Texas (helaas was het al donker). Na een flink eind rijden kwamen we aan bij een woonwijk (lekker random) en werden we heel hartelijk ontvangen door een Amerikaanse familie. Met de nodige versnaperingen doken we met z’n allen (inclusief hond) voor de tv en moedigden we de USA en Nederland, maar ook Canada en Ierland (nationaliteiten van wat andere vrienden daar) aan. Tussendoor werden er Canadese deegbroodjes gemaakt en heel even had ik het gevoel alsof we één grote familie waren. Het werd wel weer duidelijk hoe verbindend sport werkt.

 

Lover rent halve marathon

Deze ochtend gaat in de boeken als de meest bewogen ochtend hier in Austin. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben blijkbaar nog zenuwachtiger als mijn vriend iets spannends gaat doen, dan wanneer het iets voor mezelf betreft (intens medeleven zullen we het maar noemen). Een paar maanden geleden schreef hij zich in voor de halve marathon. Mega leuk en spannend natuurlijk. De afgelopen tijd werd er veel gelopen en in de laatste week voor het evenement deed ik solidair mee met koolhydraten stapelen en dronk ook ik geen druppel alcohol. Tijdens de loopwedstrijd was het mogelijk om mijn vriend te tracken. Toch koos ik ervoor om deze informatie subtiel via WhatsApp van andere meelevenden binnen te krijgen. Mijn vriend bleek verrassend snel te rennen. Hoewel ik hem had geprobeerd te adviseren het de eerste keer niet al té gek te maken, was ik super blij voor hem. Blijkbaar had ‘ie er plezier in. Ik speerde hem, met bloemen en al, naar de finish en was eigenlijk wel klaar voor dat overwinningsbiertje. Eenmaal over de finish (onder de twee uur!) zag ik op steenworp afstand (hij stond op drie meter afstand van me, maar ik kon er vanwege de dranghekken niet bij) dat de knoertharde eindsprint nét iets te enthousiast was geweest. Hij moest dan ook even “bijkomen” bij de Medical Care. Op dat moment wist ik nog niet wat er met hem aan de hand was. Helaas kon ik het parcours niet oversteken en moest ik een kwartier “omrennen”. Na uiteindelijk een uur te hebben gewacht, kwam mijn vriend met een grote glimlach weer tevoorschijn (hoe dan?). We waggelden samen naar huis en deden snel onze stappentellers af. We hadden beiden onze stappen voor vandaag wel gezet (hij écht, ik gevoelsmatig). De EHBO-ervaring was misschien wat minder fijn, maar ik ben beretrots op hem en kijk uit naar zijn volgende marathon (haha, grapje schat)!

 

Barre class en Bollywood-taferelen

Tot slot, werden er in deze maand ook twee nieuwe sporten uitgeprobeerd. De eerste ging een beetje per toeval. Ik besloot een strippenkaart bij een ballet/dansschool in Austin aan te schaffen en bij binnenkomst gaf de vrouw bij de balie aan dat ik een gratis les kon proberen (daar zeg ik als Nederlandse natuurlijk geen nee tegen). Barre was de les die er die ochtend gegeven werd. Omdat ik het wel leuk vind om me te verdiepen in sportieve trends wist ik toevallig dat deze workout op dit moment echt een trend is in Amerika (ook upcoming in Nederland). Barre is een combinatie van yoga, pilates, cardio en ballet. Mega leuk en hartstikke effectief (althans, dat maakte ik op uit mijn dagenlange spierpijn). Toch schafte ik die strippenkaart met een ander doel aan. Twee Amerikaanse vriendinnetjes vroegen namelijk of ik zin had om een keer mee te gaan dansen. En wel in Bollywoodstijl. Hun verhalen maakte me enthousiast dus afgelopen woensdagavond besloot ik mee te doen. Een uur lang ging ik helemaal op in Bombay-achtige sferen en maakten we de meest coole moves (althans, zo voelde het, haha). Dit is absoluut iets wat ik heel snel weer ga doen. Ik heb zo ontzettend gelachen en genoten. En is dat niet waar sporten eigenlijk om draait? Oh, en geloof het of niet: mijn Spotify-playlist staat momenteel op Bollywood top 50. Yep, lichtelijk gênant.