Story # 21: Terugblik op de feestelijke maand maart

  • Marie-Elize van Putten
  • articles, stories
  • 4, April

We zitten alweer (!) in april. Toch blik ik – maar wat graag – nog even terug op de maand maart. Want, wat was dit een mega gezellige, feestelijke én familiaire maand. In dit artikel lees je er alles over.

 

South by Southwest

Maart begon met South by Southwest (SXSW), het grootste festival in Austin. Al eerder deelde ik in dit artikel alles wat je over SXSW moet weten om er een topweek van te maken. Dat ik mij – voor dit artikel – uitgebreid in het festival verdiept had, kwam eigenlijk heel goed uit. Op die manier beleefden we een heerlijke week. Zo belandden we bij een gezellig, kleinschalig live optreden én proefden we verschillende authentieke Texaanse gerechtjes. Wat dacht je bijvoorbeeld van een smoked fish taco? Klinkt goed, nietwaar?

 

 

 

Ook hoorden we de week na SXSW dat er eindelijk een einde was gemaakt aan de zogenoemde “bommenman”. Ook dat was een hele geruststelling, kan ik je zeggen. Hoewel Austin groot is en de kans dat we (mede ook omdat we in een appartementencomplex wonen) zo’n pakketje zouden krijgen klein was, ben je er bewust en onbewust toch mee bezig.

 

Mijn verjaardag

Maart betekende ook mijn verjaardag. Ik werd dit jaar 24 jaar en vierde dit voor het eerst in mijn leven zonder mijn familie en vrienden. Best een beetje gek. Maar, mijn motto was: ook dit maakt het weer tot een onvergetelijke ervaring. En dat werd het. Ik voelde me jariger dan ooit. ‘s Morgens werd er door mijn vriend voor tien gezongen (heel fijn), werd ik verwend met cadeautjes, een lekker ontbijt én mijn favoriete taart. Daarna volgden er telefoontjes en Skype-belletjes (inclusief prachtig gezang van mijn nichtje) vanuit Nederland. Er stonden zelfs meerdere malen postbezorgers aan de deur met prachtige bossen bloemen. Ja, zelfs in het buitenland kun je de warmte van je familie en vrienden voelen. Daarnaast had ik het geluk dat het op 10 maart een stralende dag in Austin was. Er kon dus ook nog maximaal bij het zwembad ontspannen worden. ‘s Avonds nam mijn vriend mij mee voor een gezellig en heel lekker verrassingsdiner. Heerlijk!

 

 

Ook kreeg ik van een goede vriendin uit Nederland een uitgebreid spraakbericht met daarin, naast felicitaties, de vraag hoe de Amerikanen eigenlijk hun verjaardag vieren én of dat misschien een idee zou zijn voor een blog (zo fijn hoe iedereen meedenkt, hihi!). Ik probeer eigenlijk de meeste vragen die ik krijg en die betrekking hebben op mijn tijd hier te beantwoorden, dus ook dit vond ik een leuke om even kort bij stil te staan.

Op de blog van Saskia Maarse, een expert op het gebied van cultuur en cultuurverschillen, kwam ik het volgende antwoord tegen: “In Amerika is de verjaardag niet zo heilig als in Nederland. Amerikanen ervaren hun verjaardag als een privékwestie; ze vieren die thuis of in een restaurant met familie en vrienden, op een dag die voor iedereen goed uitkomt. Als je jarig bent in Amerika hoef je, in tegenstelling tot Nederlandse jarigen, niet zelf voor de taart te zorgen of de drankjes te betalen. Dat doen anderen voor je.”

Na het lezen van deze uitleg kwam ik erachter dat mijn verjaardag eigenlijk mega Amerikaans verliep dit jaar. Ik vierde het kleinschalig en in een restaurant, mijn vriend verraste me met taart én hij betaalde de rekening (je snapt dat ik de dag erna – vanuit een lichtelijke schuldgevoel – alles weer deed, hé?).

 

 

Misschien ook nog wel grappig om te delen: want, wat vinden Amerikanen nou het meest opvallend aan Nederlandse verjaardagen? “Op privégebied is dat het feliciteren van alle gasten en op werkgebied vinden de Amerikanen het vrij vreemd dat een stoel wordt versierd en dat een jarige zoveel aandacht krijgt. Hier wordt er op werk nauwelijks aandacht aan een verjaardag besteed en het is echt not done om een zakelijke afspraak hiervoor af te zeggen of om eerder naar huis te gaan. Work always comes first!”, aldus Maarse.

 

 

Familiebezoek

Een andere reden dat ik niet persé heel rouwig was dat mijn familie er op mijn verjaardag niet was, had alles te maken met het feit dat mijn ouders een paar dagen later al in de stad zouden arriveren. Ik kon mijn verjaardag dus nog een keer vieren, maar nu mét een deel van mijn familie erbij. Hoe leuk is dat? Het was sowieso echt fantastisch om na zoveel maanden weer herenigd te zijn met m’n ouders. Naast dat we uren konden bijkletsen, kon ik ze ook eindelijk een inkijkje geven in mijn leventje hier. Op die manier gaan mijn verhalen voor hun nog wat meer leven. Ook vond ik het onwijs leuk om te zien dat ook zij zo’n klik hadden met de stad Austin en er rondfietsten alsof ze er zelf ook al maanden waren. Helaas vlogen de acht dagen voorbij en moest er vorige week alweer afscheid genomen worden. Ik merkte wel dat het – juist omdat je weer even hebt ervaren hoe het is om je ouders dichtbij je te hebben – best wel weer even wennen was zonder ze. Zo zette ik de ochtend na hun vertrek automatisch voor drie mensen koffie in plaats van voor alleen mijzelf (oeps!). Maar ik moet ook bekennen dat ik toch echt een stuk productiever ben zonder al die extra gezelligheid. En dat komt weer goed uit, omdat ik flink druk ben met de afronding van de Austin reisgids (jaja!). Plus nóg een troost: over een maand staan onze vrienden alweer voor de deur! Zó leuk!

Omdat deze story al vrij lang aan het worden is, heb ik besloten om een apart artikel te maken met mustsees én -do’s die je met je familie en vrienden absoluut in Austin en omgeving moet doen. Dus ik zou zeggen: stay-tuned!

 

Heb jij nou ook een prangende vraag over het leven in Austin, reizen in het algemeen, mijn werk of iets totaal anders? Schroom zeker niet om een mailtje te sturen naar info@marie-elizevanputten.com