Story #22: Ben ik het Austin-avontuur al zat?

  • Marie-Elize van Putten
  • articles, stories
  • 15, April

De teller van het Austin-avontuur staat bijna op negen maanden. Wat? Yep, komende dinsdag woon ik alweer negen maanden in Amerika. Time flies! Ik kan me voorstellen dat je je af zult vragen: “Marie, ben je het hele Austin-avontuur inmiddels niet een beetje zat? En mis je het vertrouwde Nederland niet enorm?” In deze story geef ik antwoord op die vragen.

 

Ergens op ingesteld

Om gelijk antwoord te geven op de vraag of ik het avontuur al zat ben: nee, nog niet. En mijn eerste verklaring daarvoor is eigenlijk vrij simpel. Ik heb me vanaf het begin echt op die twee jaar ingesteld. Ik realiseerde me goed dat ik in Austin twee keer Kerst en Oud & Nieuw zou gaan vieren, dat ik hier 24 én 25 zou worden, dat ik mijn prachtige (newborn) neefjes en mijn fantastische nichtje niet wekelijks zou kunnen knuffelen. En ook dat ik het eindeloos kletsen met mijn familie en vriendinnen toch echt via Skype zou moeten doen. En zo zijn er nog veel meer dingen. Door me dit vooraf goed te hebben beseft, vallen die klappen wat minder zwaar. Wat daarbij éxtra helpt, is om me te richten op alle positieve keerzijden van dit verhaal. Want wanneer komt het nou voor dat je twee uitgebreide kerstdiners hebt met alleen je lief, dat je mooie mensen leert kennen uit een andere cultuur, dat je op veel momenten op jezelf bent aangewezen (maar dan ook echt) en erachter komt dat je eigenlijk heel zelfstandig bent, dat je ontdekt wie je echte vriendinnen zijn, omdat zij trouw berichtjes en kaartjes sturen en voortdurend om Skypedates vragen (zo gezellig!). Of zelfs: besluiten langs te komen in Austin. Nee, hoewel ik voor sommige dingen geen oplossing heb (real-life kunnen knuffelen met die knappe neefjes bijvoorbeeld), heb ik toch nog geen moment spijt van mijn keuze gehad. Nu hoor ik je denken: “Mooi, snap ik ergens wel. Maar deze dingen kun je misschien ook ervaren met een halfjaar of jaar weg, toch?”

 

Afstand geeft ruimte en tijd

En dat klopt helemaal. Het hangt natuurlijk helemaal van de situatie af, maar ik zou het in ieder geval iedereen kunnen aanraden – ook al is het maar een korte periode – om een keer op een avontuur buiten je comfortzone te gaan. Voelt reizen of in het buitenland wonen, als een veel te grote stap op dit moment, dan zijn er nog ontzettend veel andere opties denkbaar (artikelidee?). Maar afstand, en in mijn geval dus twee jaar, geeft ook ontzettend veel ruimte en tijd kan ik je zeggen. In Nederland had ik wel eens het gevoel (en dat lag ook een beetje aan mezelf) dat mijn agenda zich vanzelf vulde. En met een gevulde agenda is opzich niets mis, maar soms verlies je daardoor wel eens de tijd voor jezelf. Of erger: je wordt een beetje zenuwachtig van alleen zijn. Hier in Austin voelt het soms echt als een sabbatical. Hoewel ik veel werk en zover mogelijk probeer te komen met mijn studie, blijft er nog veel ruimte over voor spontane invulling. Ik zal je eerlijk zeggen: soms is dat gewoon een dag thuis rommelen en met een boek en glas wijn op het balkon belanden. Saai op je 24e? Ik vind van niet. Sterker nog, vanuit die ontspanning ontstaan er vaak weer heel veel creatieve en leuke plannen en ideeën. Ook dit zou ik weer iedereen aan kunnen raden!

 

 

Thuisgevoel

Ook heel belangrijk: naast Nederland, voel ik me hier in Austin ook heel erg thuis. Eigenlijk al vanaf het begin. Ik voelde echt een klik met de stad. Het bruist, maar het ademt wel. Er zijn eindeloos veel terrasjes en uitgaansmogelijkheden, maar ook ontzettend veel natuur. Het thuisgevoel is natuurlijk niet iets wat je kunt forceren. Ik ben daarom ook echt superblij dat dit bij mij zo natuurlijk ging. Ik kan me heel goed voorstellen dat wanneer je je niet gelijk thuisvoelt op een plek, het begin best heel lastig kan zijn. Ik schreef er al eerder een artikel over, waarin ik een aantal tips over dit topic deel.

 

Familie en vrienden komen langs

Op de vraag of ik Nederland niet heel erg mis, geldt eigenlijk dat Nederland ons gelukkig regelmatig opzoekt. En wel in de vorm van familie en vrienden. Mijn schoonouders trapten af, gevolgd door mijn ouders. De komende maanden staan er nog een aantal bezoekjes van vrienden en familie op de planning. Het gemis wordt op die manier even onderbroken en er is eindelijk tijd om eens flink bij te praten. Ook kunnen we het mooie Austin aan iedereen laten zien. Hoewel we van niemand verwachten dat ze langskomen (het is immers best een investering), vinden we het heel bijzonder dat een aantal mensen de moeite en tijd neemt om ons te bezoeken. Dat waarderen we echt enorm! Oh, en vaak zitten we na zo’n bezoekje ook weer goed in de drop, hagelslag, appeltaartmix en boterkoek. Je snapt: dat maakt het verlangen naar Nederland ook weer een stukje dragelijker. Welke random dingen ik trouwens echt mis, lees je hier.

 

 

Het komt nooit meer terug

Tot slot, het helpt mij heel erg om te beseffen dat wat ik nu allemaal meemaak niet zo snel meer terug zal komen. Door deze levenservaring als een unieke kans te zien, blijf ik heel bewust en in het nu leven. Bovendien zou ik het mezelf niet vergeven als ik in Austin zit te malen over wat ik allemaal in Nederland zou kunnen doen. De kans is namelijk groot dat als ik in Nederland ben weer terug verlang naar Austin. Dit maakt dat ik hier echt met volle teugen wil genieten. Want, wanneer komt het nou voor dat je in de herfst buiten kunt ontbijten? Dat je Thanksgiving bij Amerikanen thuis viert? Dat je midden in de week een roadtrip door het Texaanse landschap maakt (staat komende week op de planning)? En dat je op je verjaardag (in maart) tijd hebt om aan het zwembad te liggen?

 

Kortom: ja, ik heb het nog steeds heel erg naar m’n zin in Austin. Ik voel me thuis, maar doe ook genoeg dingen die me dat magische op-reis-gevoel geven. Toch geniet ik ook enorm van alle bezoekjes uit Nederland én kan ik me heel goed voorstellen dat ik over een jaar ook weer met goede moed en heel veel zin naar m’n thuisland terugkeer. Al is het alleen al om m’n bonuskaart bij de Appie te gebruiken, een Belgisch frietje te halen, m’n oma-fiets gedag te zeggen én om m’n neefjes en nichtje (ja, en de rest ook) dagenlang te knuffelen!

 

Geniet in het nu!

X Marie