When Abroad #10: 3x Op deze momenten mis ik Nederland het meest

  • Marie-Elize van Putten
  • articles, when-abroad
  • 10, June

Mijn verblijf in Austin is tijdelijk. Dat maakt dat ik, zolang we hier nog zijn, onwijs wil genieten en ook dat ik Nederland niet continu mis. Dat zou een beetje zonde zijn van mijn kostbare tijd hier, nietwaar? Dat betekent overigens niet dat ik nooit met mijn gedachten naar thuis afdwaal. In deze story vertel ik je alles over deze momenten.

 

Bijzondere gebeurtenissen 

Afgelopen week skypete ik met mijn lieve vriendin die in verwachting is (zo leuk!). En wat is het dan fijn dat dit middel bestaat om even uitgebreid bij te kletsen. Tegelijkertijd besef ik me op zo’n moment des te meer dat ik het eigenlijk wel heel leuk had gevonden om even bij haar langs te gaan om een cadeautje te brengen en haar een mega knuffel te geven. Of: een andere goede vriendin van me was een paar weken geleden jarig. We gaven elkaar een date op afstand cadeau en besloten elkaar daarvan een foto te sturen (koffie en taart-taferelen). Maar wat had ik graag samen met haar aan de Utrechtse grachten in het zonnetje gezeten om een bakkie te doen. En tot slot, een vriendin van me studeerde een tijdje geleden af (mega trots) en gaf een etentje. Tja, ik schitterde door afwezigheid. Enfin, je snapt m’n punt: soms mis ik het fysiek aanwezig zijn bij bijzondere en belangrijke gebeurtenissen. Gewoon om er voor de ander te zijn en even die ouderwetse gezelligheid te ervaren. En het geldt ook andersom. Hier maak ik ook dingen mee die ik soms best even (groots) zou willen vieren of delen met mijn familie of vrienden (gelukkig heb ik hier de allerbeste vriend!). Dat neemt niet weg dat er geen creatieve oplossingen worden bedacht om deze momenten toch mee te beleven. Ook vind ik het heel fijn om te merken dat contacten helemaal niet hoeven te verwateren door afstand, als je er allebei maar een beetje je best voor doet. Ik geniet straks vast nog meer en intenser van mijn aanwezigheid bij mooie mijlpalen. Tot die tijd Skype ik er op los en ben ik de grootste afnemer bij Greetz (maar écht, haha!).

 

Als ik een “Engelse-spraakgebrek-dag” heb

Dit tussenkopje dekt eigenlijk niet helemaal de lading van wat ik echt wil zeggen. Natuurlijk sta ik wel eens te klunzen met Engelse woorden of komt iets er toch minder vloeiend uit dan dat het in m’n hoofd klonk (haha, iets als continu dialogen met mezelf). Wat ik bedoel is dat ik het soms best mis – een beetje in navolging op bovenstaande- om gezellig met een vriendin af te spreken om lekker urenlang te kletsen. Gewoon over van alles en nog wat. Het lekkerste gedeelte is het brabbelen tussendoor. Een beetje van onderwerp op onderwerp en van hot naar her. Gespreksonderwerpen die in het moment in je opkomen, zonder dat je er van te voren al over na hebt gedacht. Dat is iets wat in je moedertaal het allerbeste lukt. Daarbij komt natuurlijk dat die gesprekken zo lekker lopen omdat je deze mensen enorm goed kent en zij jou. Als je naar het buitenland vertrekt moet je veel sociale contacten vanaf het begin opbouwen. Dat is natuurlijk heel leerzaam, maar heel eerlijk gezegd soms ook een beetje vermoeiend. Ach, tot ik weer naar Nederland vertrek, probeer ik het gewoon iedere keer weer en verras ik mezelf zo nu en doen met compleet nieuwe Engelse zinsconstructies.

 

Als familie en vrienden weer vertrekken

Ik geef toe, deze klinkt een beetje onlogisch, maar laat het me uitleggen. Mijn vriend en ik hebben inmiddels wel een beetje een leventje in Austin opgebouwd en genieten daar allebei met volle teugen van. Beiden hebben we nog geen last gehad van heimwee (gelukkig maar!). Grappig genoeg merk ik bij mezelf dat ik Nederland meer mis als de mensen van wie ik houd hier op bezoek zijn geweest en weer vertrekken. Alsof je er weer even extra aan herinnerd wordt hoe erg je het eigenlijk getroffen hebt. Daarnaast trek je tijdens zo’n bezoekje heel intensief met elkaar op dat het bijna een beetje went om je dierbaren continu om je heen te hebben. Het is iedere keer weer even afkicken. Zo moest ik er toch wel even een paar dagen aan wennen dat m’n ouders hier niet meer gezellig dagelijks met de fiets kwamen aanwaaien (lekker Hollands vertrouwd). Aan de andere kant, het avontuur maakt ook dat je zo’n mooie tijd met mensen doorbrengt en dat je extra leert waarderen wat je eigenlijk hebt in Nederland. Die momenten van gemis lopen dus altijd uit op count-my-blessing-moments (is dat een woord?) Kijk, nu snap je precies hoe mijn Engels soms klinkt.